جدال همیشگی طبیعت و فرهنگ: تحلیل اکوفمینیسم تطبیقی رمانهای به سوی فانوس دریایی از ویرجینیا وولف و جزیرۀ سرگردانی و ساربان سرگردان از سیمین دانشور
دوره 5، شماره 1، فروردین 1404، صفحه 23-44
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7730.1460
ابوالفضل حری، حدیث حسنوند
چکیده این مطالعه، رمان به سوی فانوس دریایی از ویرجینیا وولف و جزیره سرگردانی و دنبالۀ آن، ساربان سرگردان، را از سیمین دانشور از حیث مضامین اکوفمینیستی به صورت تطبیقی تحلیل میکند. این تحلیل، از طریق بررسی ظریف این آثار ادبی، پیوندهای ژرف میان زنان، طبیعت و ساختارهای فرهنگی مردسالارانه را در بافتهای انگلیسی و ایرانی کاوش میکند و نشان میدهد هر دو نویسنده به طور نمادین از طبیعت در حکم مجرایی برای سفرهای عاطفی و رشد شخصی زنان بهره میگیرند. در عین حال، نیروهای سرکوبگر ایدئولوژیهای مردسالارانه را که زنان و محیط زیست را تحقیر میکنند، نیز تأمان به نقد میکشانند. شخصیتهایی مانند لیلی بریسکو و هستی در مقام نماد مقاومت، هنجارهای اجتماعی را به چالش میکشند و هویت خود را فراتر از قالبهای سنتی نقشهای جنسیتی بازتعریف میکنند. این رمانها همچنین نفوذ گسترده ساختارهای مردسالارانه در سنتها و جشنهای فرهنگی را برجسته میکنند که باعث تداوم کلیشههای جنسیتی و به حاشیه راندن صداهای زنان میشود. با این حال، زنان را در مقام نمادهای «مادر طبیعت» بازنمایی میکنند که قدرت ذاتی و تابآوری دارند و با جهان طبیعی پیوند عمیق برقرار میکنند. این نوع رویکرد اکوفمینیستی، تقابل دوگانه میان فرهنگ و طبیعت را به چالش میکشد و به همزیستی متقابل همه موجودات زنده احترام میگذارد. در نهایت، این تحلیل تطبیقی به اکوفمینیسم، مطالعات جنسیتی و عدالت زیستمحیطی کمک میکند و بر ضرورت رسیدگی به رابطۀ زنان و طبیعت در جوامع مردسالار تأکید میورزد.
بررسی بینامتنی تصرف و نقیضه «مردگانِ» جویس و «مرگ ایوان ایلیچِ» تالستوی در پلۀ آخر علی مصفا
دوره 4، شماره 2، آبان 1403، صفحه 103-124
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7200.1402
ابوالفضل حری
چکیده این مقاله به روش کیفیـ تبیینی و با ابزار کتابخانهایِ در دسترس و روش تحلیل اسناد سمعی و بصری، فیلم ایرانی پلۀ آخر را از طریق کاربست نوآورانۀ عناصر داستان «مردگان» جویس و مرگ ایوان ایلیچ تالستوی، از منظر بینامتنیّت نقیضهای بررسی میکند. این بینامتن نقیضهشده (پلۀ آخر)، از یکسو، با آثار نقیضهشونده (دو داستان جویس و تالستوی) در ارتباط قرار میگیرد و از دیگرسو میکوشد با شگردهای دخل و تصرف، برداشتی سرخوشانه و بازیگوشانه از برخی مضامین و موتیفهای این دو اثر در بطن بافتار فرهنگ ایرانی و به طریق اولی، موسیقی و معماری سنتی ایرانی، ارائه کند. گذشتهگرایی که موضوع محوری فیلم است، از طریق پیوند فیلم بهمثابۀ زبرمتن با متون نوشتاری و موسیقیایی و معماری بهمثابۀ زیرمتن، حاصل میآید. این مقاله نشان میدهد فیلم پلۀ آخر و فیلم در حال ساخت در بطن فیلم پلۀ آخر، روابط بینامتنی پیچیدهای با دو داستان جویس و تالستوی برقرار میکنند و بینشهایی تازه از این دو اثر داستانی ارائه میدهند. وانگهی، به نظر میرسد فیلم در دست ساخت بهمثابۀ زبرمتن، با فیلم اصلی بهمثابۀ زیرمتن، روابط بینامتنیِ عمدتاً صریح و مستقیم و محاکاتی و گاه کنایهوار دارد.
بررسی خاستگاه شرقی ادبیات جهان از منظر گوته
دوره 1، شماره 2، اسفند 1400، صفحه 229-248
https://doi.org/10.22077/islah.2022.4976.1072
ابوالفضل حری
چکیده این مقاله خاستگاه شرقی ادبیات جهان را از منظر گوته تبیین میکند. گوته در 1813 از طریق ترجمه هامرپورگشتال با دیوان حافظ آشنا میشود و به تأسی از حافظ، دیوان غربی شرقی خود را می سراید؛ اما تقریباً یک دهه پس از سرایش دیوان، در گفت وگویی که با اکرمان دارد، برای اولین بار اصطلاح «ادبیات جهان» را به کار می گیرد؛ چون معتقد است ادبیات ملی معنای خود را از دست داده و عصر ادبیات جهانی فرا رسیده است. با این حال، به نظر می رسد گوته در ابداع این اصطلاح برکنار از فرهنگ و ادبیات شرقی و به ویژه دیوان حافظ نبوده است. در واقع، بحث این است که دیوان غربی شرقی گوته اثری است که از طریق مواجهۀ گوته با ترجمۀ آثار شرقی و به ویژه و از همه مهمتر، غزلیات حافظ پدید آمده است. از منظر گوته، ادبیات جهان، نه مجموعه ادبیاتهای ملی و نه شاهکارهای جهان است؛ بلکه فرایندی پویاست از تعامل میان ملتهای جهان، با هدف از میان برداشتن دیوارهای تعصبات ملی که همزیستی مصالحتآمیز را دچار آسیب کرده است. این مقاله به جایگاه ادبیات جهان از طریق خوانش گوته از گفت وگو با حافظ اشاره میکند.
