تأملی در دیدگاه های احمد فردید و والتر بنیامین با محوریت زبان
دوره 5، شماره 2، شهریور 1404، صفحه 117-140
https://doi.org/10.22077/islah.2024.8175.1520
سیده سعیده حسینی نودهی، فرزاد بالو، سیاوش حق جو
چکیده از سنت فلسفی غرب و شرق تا عصر حاضر، دیدگاههای متفاوتی دربارة زبان و ماهیت آن در ساحتهای گوناگون مطرح شده است. عدهای با نگاه هستیشناسانه و برخی با نگاه ابزارانگارانه به بررسی ماهیت زبان پرداختهاند. در این میان ، متفکرانی چون فردید از میان فیلسوفان ایرانی معاصر و بنیامین از نظریهپردازان مکتب فرانکفورت با نگاه هستیشناسانه به تشریح زبان پرداختهاند. فردید تحت تأثیر سه آبشخور فکری حکمت انسی، عرفان ابن عربی و اندیشههای هایدگری ، تاریخ را به پنج دورة پریروز، دیروز، امروز، فردا و پسفردا تقسیم میکند. دورة پریروز و پسفردا، به جهت خاستگاه و غایت الهی، دورۀ آرمانی فردید محسوب میشوند. در اندیشۀ فردید، با توجه به فاصلهگرفتن از تاریخ پریروز، زبان از خاستگاه الهی خود خارج شده و به خصلتی ابزاری تقلیل یافته است؛ از اینرو، فردید بهواسطة اتیمولوژی و شعری که با زبان اشارت آراسته شده، بر آن است تا امکان رسیدن به تاریخ پریروز و احیای زبانی که واضع آن خدا بوده را فراهم کند. بنیامین نیز، ماهیتی الهیاتی برای زبان قائل است. وی با توجه به اسطورۀ برج بابل عقیده دارد در زبان موجود، رابطۀ بیواسطۀ نامها و چیزها از دست رفته و «دلالت» و «معنا» به وجود آمده است؛ از اینرو، بنیامین با استعانت از شعر و ترجمه تلاش میکند راهی برای احیای سطح اصلی و خاستگاه الهی زبان بگشاید. این پژوهش بر آن است با روش توصیفیـ تحلیلی به بازخوانی دیدگاههای زبانی فردید و بنیامین بپردازد ونقاط اشتراک و افتراقشان را نشان دهد.
واقعنمایی و بازنمایی در فلسفه و سینما: بررسی نقادانۀ فیلم مرد عوضی اثر آلفرد هیچکاک با اشاره به نظریۀ آندره بازَن
دوره 1، شماره 2، اسفند 1400، صفحه 121-144
https://doi.org/10.22077/islah.2021.4727.1055
محمد غفاری، ملیکا رمزی
چکیده مسئلۀ چیستی «واقعیت» و چگونگی بازنمایی آن در آثار هنری و ادبی از دیرباز یکی از مهمترین دغدغههای هنرآفرینان و نظریهپردازان بوده است. اوج آن اواسط سدۀ نوزدهم بود که بهدنبال تحولات علمی و اجتماعی، از جمله اختراع دوربین عکاسی، نقاشان و نویسندگان اروپایی با صراحت و جدیت بیشتری به این موضوع پرداختند که حاصل آن شکلگیری جنبش «رئالیسم» (واقعنمایی) با هدف ثبت دقیق و عینینگرانۀ واقعیت خارجی، بهویژه واقعیتهای جامعه و وضع طبقههای پایین، بود. فیلم مرد عوضی ساختۀ آلفرد هیچکاک (1957) فیلمی داستانی بر اساس رویدادی واقعی و شامل بسیاری از مضمونهای رئالیسم است. ادعای خود کارگردان این بوده که فیلم او «مستند» و بازنمایندۀ حقیقت است، بدون هیچ دخلی و تصرفی. پس از شرح تطبیقی و موجز مفهومهای «واقعیت» و «واقعیتنمایی» در فلسفه و سینما، پژوهش حاضر این فیلم را بر اساس نظریۀ آندره بازَن دربارۀ سینمای رئالیستی تحلیل میکند تا نشان دهد که، بهرغم ادعای فیلمساز و وجود برخی ویژگیهای واقعنمایانه، آیا در نهایت میتوان این فیلم را اثری رئالیستی در شمار آورد یا نه. تحلیل این فیلم نشان میدهد که مرد عوضی نهفقط عاری از جنبههای ذهنمحور نیست، بلکه طبق گزارشهای موجود چندان هم به ماجرای واقعی وفادار نبوده است و با تعریف بازن از رئالیسم مطابقت نمیکند. پژوهش حاضر، به این ترتیب، به این بحث میرسد که، با فرض وجود مستقل واقعیت عینیِ بیرونی، آیا اصولاً بازنمایی وفادارانه و بیطرفانۀ آن در رسانههای هنری، از جمله سینما و ادبیات، ممکن است یا خیر.
بررسی مؤلفههای ابرانسان نیچه در نمایشنامۀ داود و اوریا نوشتۀ عباس نعلبندیان
دوره 3، شماره 2، بهمن 1402، صفحه 121-148
https://doi.org/10.22077/islah.2023.5927.1197
محمد اکسیر
چکیده عباس نعلبندیان گفتوگوهای منظم و منطقی خود را با چاشنی سیاست، فلسفه و موضوعات متعدد دیگر همراه میکند و بحث خود دربارۀ سراب حقیقت را در قالب بیانات شاعرانه و ادبی ارائه میدهد. اگرچه نعلبندیان تحت تأثیر فلاسفه و نمایشنامهنویسان غربی قرار داشته، بهخوبی توانسته است این تأثیرات را بومیسازی کند. خواندن داود و اوریا از دیدگاه ابرانسان نیچه نشان میدهد که نعلبندیان از آن، هم بهعنوان جهشی ایدئولوژیک و هم بهعنوان عنصری ساختاری در سازماندهی کار خود استفاده میکند. هدف این مقاله تأکید بر اهمیت خواندن داود و اوریا در چهارچوب فلسفۀ نیچه و بررسی نقشی است که اندیشۀ نیچه در این نمایشنامۀ بازی میکند؛ از اینرو، روش مطالعه، ادبیات تطبیقی در قالب مطالعات بینارشتهای است. بهطور خاص، این پژوهش به دنبال ارائۀ راههایی است که از طریق آنها بتوان نشان داد که ایدۀ نیچه به درک جدیدی از شخصیت اصلی داود و اوریا و شکل هنری نمایشنامه کمک میکند؛ بهعلاوه، چگونه این درک به شناخت بهتری از نعلبندیان، هم بهعنوان یک هنرمند و هم بهعنوان یک فرد، منجر میشود. یافتههای این مقاله نشان میدهد که چگونه نعلبندیان با استفاده از تفکر نیچه، مفهوم ابرانسان را در نمایشنامۀ داود و اوریا خلق و بومیسازی کرده و به غنای ادب فارسی افزوده است.
صادق چوبک و فضاهای هتروتوپیک با تأکید بر هویت و جنسیت زنانه
دوره 3، شماره 1، شهریور 1402، صفحه 137-162
https://doi.org/10.22077/islah.2023.5776.1169
کلثوم میری اصل
چکیده یکی از ویژگی های برجستۀ آثار صادق چوبک، توجه به فضاهای خارج از هنجار موجود در جامعه است. انتخاب فضاهایی چون مردهشورخانه، روسپیخانه، آغل و طویلۀ حیوانات به عنوان محل سکونت شخصیت های داستانی که عمدتا زنان روسپی، مطرود و فقیر و بیچاره هستند، باعث تمایز آثار داستانی وی شده است. در این مقاله، با نظر به رویکرد بینارشتهای، فضاهای داستانی چوبک از منظر مفهوم هتروتوپیا از دیدگاه میشل فوکو بررسی و تحلیل میشود و با تأکید بر هویت زنان، با استفاده از روش تحلیل گفتمان انتقادی فمینیستی در اینگونه فضاها، نشان داده خواهد شد که آثار داستانی چوبک با به تصویرکشیدن فضاهایی هتروتوپیاییِ انحراف و بازنمایی هویت و جنسیت زنانه در این فضاها، خود به منزلۀ فضاهایی هتروتوپیک از نوع مقاومت و مبارزه هستند که نمایش چنین فضاهایی سعی در نقد و نکوهش جامعهای دارد که بستر رشد و ظهور چنین ناهنجاری ها و تبعیض هایی در ارتباط با حقوق زنان و طبیعیشدگی این تبعیض ها را موجب شده است.
Diasporic Restlessness in John Fowles’s The Magus: A Post-Colonial Reading
دوره 6، شماره 1، فروردین 1405، صفحه 139-166
https://doi.org/10.22077/islah.2025.9140.1620
Ali Zare Zadeh، Hossein Sabouri، Leyla Rezapour Kalajahi
چکیده This article examines how identity, nostalgia, and belonging impact Nicolas Urfe in John Fowles’s The Magus (1965). Drawing upon Homi Bhabha’s “Hybridity”, Stuart Hall’s “Cultural Identity”, and William Safran’s “Myth of Homeland”, the objective of this article is to recognize the futility underlying Nicolas’s relentless endeavors to establish a sense of belonging and reconcile with his inner turmoil and inherent desire in order to reveal the origins of his internal conflicts, such as anxiety, restlessness, and rootlessness. The significance of this article lies in its endeavor to analyze the diasporic experience on an individual ground that does not align with the typical paradigms of Nicolas’s relocation. This article also explores whether Nicolas feels a sense of belonging to a particular place that he can consider as home. We try to respond to two fundamental questions, namely what influences exist behind the adoption or rejection of a new self-identity by Nicolas in Fowles’s The Magus?, and does Nicolas with multi-layered identity associate with both native land and hostland, namely England and Greece, respectively in Fowles’s The Magus? In order to fill the existing gap, we explore how Nicolas’s identity oscillates between pre-immigration and post-immigration spaces, namely England and Greece, respectively.
نسبت تصاویر ازلی با نمادهای صوری در نقاشی بداههپردازانه نمونۀ موردی: نقاشیهایِ منوّر رمضانی
دوره 2، شماره 1، شهریور 1401، صفحه 141-158
https://doi.org/10.22077/islah.2022.5439.1109
فرشته پایدار نوبخت، علی عباسی
چکیده ساختارهای تخیلات انسان با صُور و نمادهای ابتدایی درگیر هستند و این تصاویر خودجوش اولیه هستند که جریان نمادها را به اندیشه و هنر تبدیل میکنند. این مطالعه به منشأ این تصاویر در ساختارهای تخیل میپردازد. به نظر میرسد صُورِ نوعی، از افسانههای قدیمی و اسطورههای کُهن به تخیلات انسان شکل میدهند. این اشکال در قالب «منظومۀ شبانۀ تخیلات»، توسط ژیلبر دوران نظام یافتهاند. دوران، ساختار تخیل انسان را نظامی پویا در نظر میگیرد که قادر است به کمکِ نمادها، تصاویر ازلی را نشان دهد. این نظام ارتباط انسان را با فرهنگ روشن میکند. به نظر میرسد تابلوهای منوّر رمضانی، صورتهایی از تخیلاتی هستند که ریشه در روایتهای مذهبی و افسانههای عامیانه و شفاهی دارند. نتایج این پژوهش نشان میدهد به رغم آنکه نقاشیها میکوشند تصاویری فرهنگی باشند، پیوندی عمیق و نمادین را با صُور ازلی آشکار میکنند.
بررسی تطبیقی متون کلاسیک فارسی و هرم نیازهای روانشناختی-انسانگرایانة آبراهام مزلو
دوره 2، شماره 2، اسفند 1401، صفحه 143-166
https://doi.org/10.22077/islah.2023.5788.1172
ابوالقاسم رحیمی، مهدی رحیمی
چکیده مقایسه و تطبیق، اگرچه به مثابة کنشی انسانی و اجتماعی، مقوله ای دیرپاست؛ اما در حوزة مطالعات ادبی، از سدة نوزدهم میلادی، خود را در قامت یک رویکردِ جدید ادبی؛ یعنی «ادبیّات تطبیقی» بازنمایاند. جستار پیشِ رو، بر آن است تا با درنظرداشت رویکردهای نوین ادبیّات تطبیقی، به ویژه سویة میان رشته ای آن، به نمودها و نمونه های ادبی نظریة «سلسله مراتب نیازهای آبراهام مزلو» در چند اثر برگزیدة کلاسیک، همچون فرج بعد از شده، کلیله و دمنه، قابوسنامه، تاریخ بیهقی، غزلیات حافظ، و... بپردازد و با بازجستی روان شناختی ادبی، افزون بر آشکارکردن کارآمدی این دو حوزه، دریچه هایی تازه را بر پژوهش های آتی بگشاید. پژوهش گویای این واقعیت است که آنچه مزلو با نگرشی انگیزه شناختی، در چهارچوب هرم نیازهای خود مطرح کرده است، پیش از این به گونه ای هوشمندانه در متون ادبی ما، چه در قالب چهارچوب های نظری و چه در فرم های روایتی مطرح شده است. نوشتار حاضر، نخستین پژوهشی است که با مبنا قراردادن هرم نیازهای هشتگانة مزلو، به تطبیق و تحلیل آرای مزلو با روایت گزاره های ادب فارسی پرداخته و درنهایت، به دو نتیجة کلّی: الف. اثبات کارایی یک نظریة روانشناختی در پیوند با متون ادبی و ب. درک بهتر ارزشمندیِ متون ادبی در نمودبخشی به مفاهیم انتزاعی ذهنی، دست یافته است.
نگاه وِستفالی بر طاعون آلبر کامو با تکیه بر عناصر فضا و زمان
دوره 6، شماره 2، آبان 1405، صفحه 143-166
https://doi.org/10.22077/islah.2026.9672.1676
صدیقه شرکت مقدم
چکیده امروزه میتوان از نقد جغرافیایی به عنوان یک ابزار به منظور تجزیه و تحلیل متون ادبی در حوزۀ بینارشتهای استفاده کرد. در میان متون ادبی، رمانها در ارائۀ فضاسازی داستان نقش مهمتری ایفا میکنند. آلبر کامو بهعنوان یکی از نویسندگان برجستۀ فرانسوی، آثار متعدّدی را خلق کرده که در آنها، فضا و زمان نقش کلیدی در پیشبرد رویدادهای داستانی دارد؛ در واقع شکل معنایی که جهان داستانی به خود میگیرد و سرنوشت راوی و خود اثر را تعیین میکند. در این پژوهش بررسی نحوۀ شکلگیری فضا و زمان در رمان طاعون هدف مورد نظر برای این تحقیق است. بدین منظور در تحلیل دادهها از روش توصیفی‑تحلیلی بهره گرفته خواهد شد و بهطور خاص از نظریۀ برتران وِستفال در حوزه نقدجغرافیایی استفاده میشود. وی برای فضا سه پیش فرض را در نظر میگیرد: فضا-زمانمندی، تخطی (گذر) و ارجاع. همچنین بکارگیری سه محور اصلی نقدجغرافیایی از منظر وی که شامل فضای ملموس، فضای درک شده و فضای تصوّری-تخیّلی است، امکان تحلیل وجوه متعدد بازنمایی فضایی در رمان و درک نقش آن در ساخت مضامین کلیدی را فراهم میآورد. این پژوهش نشان میدهد که فضا به عنوان عنصری اساسی در ساخت معنا، مکان بیطرفی در رمان طاعون نیست، بلکه محل رویارویی با پدیدههای تازه است و در حقیقیت به یک بازیگر تمام عیار در تاریخ بدل شدهاست، جایی که ترسها، نگرانیها و امیدهای ساکنان شهر در آن شکل میگیرد.
بوطیقای رو ش شناختی مسئله شناسی و مسئله سازی در ادبیات تطبیقی کودک و نوجوان
دوره 4، شماره 2، آبان 1403، صفحه 149-182
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7274.1418
سارا ذبیحی، محمدعلی خزانه دارلو، فرزانه آقاپور
چکیده ادبیات تطبیقی کودک و نوجوان ساحتی تازه در قلمرو ادبیات تطبیقی است که در ارتباط بینامتنی ادبیات کودک و نوجوان با ادبیات تطبیقی برساخته می شود. ارتباط بوطیقا و تطبیق با شناخت، هردو را در زمرة روش های شناختی قرار می دهد.تبیین پیکرة پژوهش در این ساحت، در آثار دیگر پژوهشگران بررسی شده است؛ اما شناخت روش های مسئله شناسی و مسئله سازی نیز از گام های ضروری در این فرایند شناختی محسوب م یشود که تاکنون نادیده گرفته شده است؛ از این رو در این جستار، منطق ساختاری ارتباط مؤلفه ها، شاخصه ها و عناصر متون در یک صورت بندی منسجم بررسی می شود. علاوه بر آن، پاسخ به این پرسش که چگونه و چه مسئله هایی را میتوان در قلمروی ادبیات تطبیقی کودک و نوجوان قلمداد کرد، دغدغة نوشتار حاضر است. هدف از این مطالعه، تبیینِ روشِ شناسایی و ساخت مسئلة پژوهشی در ساحت ادبیات تطبیقی کودک و نوجوان به کمک الگوی بینامتنی نظریة ترامتنیت ژنت و پیشنهاد مدلی ساختاری و بوطیقایی با مؤلفه های بینامتنی است. دو مدل پیشنهادی طراحی می شود که در اولی، با ترکیب الگوی ارتباطی یاکوبسن و چپمن، مدل پیشنهادی انتخاب عنصر برای شناسایی و ساخت مسئله مطرح می شود و در دومی، با نمودارسازی شاخص های نامتغیر، نیمه متغیر و متغیر، مدل بوطیقای روششناختی ادبیات تطبیقی بزرگسال و ادبیات تطبیقی کودک و نوجوان طراحی می شود. مدل های بدیع پژوهش می کوشند از خلأ نظری ساحتِ نوپای ادبیات تطبیقی کودک و نوجوان بکاهند.
«آن که بذر شر میکارد»: خوانشی چندصدایی از دیگریسازی و سازوکار هویت در «حکایت خانهای اودوسئوس» در اودیسۀ هومر
دوره 4، شماره 1، خرداد 1403، صفحه 113-138
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7573.1441
محمد غفاری
چکیده دیگریسازی، در حکم سازوکار اصلی برساخت هویت، از دیرباز در جوامع بشری صورت میگرفته؛ اما فقط در دورۀ اخیر بهلحاظ مفهومی بررسی شده است. پژوهش حاضر با استفاده از خوانش چندصدایی (کنترپوان)؛ راهبرد ساختگشایانهای که ادوارد سعید از موسیقی کلاسیک غربی اقتباس کرده است، به مسئلۀ سازوکار هویت در «حکایت خانهای اودوسئوس» در اودیسۀ هومر میپردازد. هدف این جستار آشکارسازیِ زیرمتنِ ایدئولوژیکِ این حماسۀ رمانتیکِ کانونی و دادن مجال بروز به صدای شخصیتهای هیولاشده و سرکوبشده در گفتمان قهرمان و روایتگر است. این تحلیل استدلال میکند که اودیسه نقش مهمی در برساختن سوژگیِ غربی ایفا کرده و با قراردادن او در برابر دیگریهایش نوعی هویت ملی یا فرهنگی هم به مردم یونان باستان و هم به مرد غربیِ مدرن بخشیده است. با این حال، خوانش چندصدایی نشان میدهد که اودوسئوس با دیگریهای بدنهاد و وحشیای که در روند جستوجو با آنان مواجه میشود، ذاتاً هیچ تفاوتی ندارد و هویتی که برای هردو گروه ساخته شده، صرفاً حاصل قراردادها و قدرت گفتمانی است؛ بنابراین، یافتههای پژوهش حاضر در سازوکار متعارف برساخت هویت در فرهنگ غرب تردید میکنند؛ با این امید که بتوانند زمینه را برای خوانش نقادانۀ دیگری از این نوع متون کلاسیک و ارزیابی مجدد ترجمههای آنها فراهم کنند.
اقتباس 1931 تاروگ از ماجراهای هاکلبری فین اثر مارک تواین: واقعیت وجودی آمریکا در دهه 1860
دوره 5، شماره 1، فروردین 1404، صفحه 113-132
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7744.1466
اصغر مولوی نافچی، لاله آتشی، علی رضا انوشیروانی
چکیده مطالعات اقتباس با استفاده از نظریه پردازانی مانند لیندا هاچن و رابرت استم، تمرکز جدیدی بر درک جهشهای موجود در حوزه اقتباس فیلم را به ارمغان آورد. از این رو، اقتباس فیلم به عنوان معیاری برای تشخیص تغییرات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تاریخ عمل می کند. رمان ماجراهای هاکلبری فین اثر مارک تواین که اثری شاخص در سطح ملی برای ادبیات آمریکا به حساب میآید از زمان ظهور سینما به طور مداوم در قالب فیلم اقتباس شده است. این اقتباسها عمدتاً در برهههای تاریخی خاصی در آمریکا رخ میدهند. به عنوان مثال، میتوان اقتباس نورمن تاروگ از این رمان تحت عنوان ماجراهای هاکلبری فین (1931) که واقعیت وجودی رمان را در طول دهه 1860 مطالعه میکند نام برد. و از آنجایی که مطالعات اقتباسی، از این منظر، ما را به سوی ماتریالیستهای فرهنگی که به بررسی ماهیت تاریخی بودن متن هدایت میکنند، نوع تفکری که در این پژوهش مورد استقاده قرار گرفته است ناظر بر این پرسش است که چگونه اقتباس فیلم از نظر ایدئولوژیک، شالوده این متن شاخص و ملی در ادبیات آمریکا را به چالش کشیده است و زمینه بررسی بیشتر مسائل اجتماعی و تاریخی زمان اقتباس را فراهم میسازد.
تصویرشناسی در ادبیات تطبیقی: شناخت خود از نگاه دیگری
دوره 1، شماره 1، شهریور 1400، صفحه 135-155
https://doi.org/10.22077/islah.2021.4409.1036
حمیده لطفی نیا
چکیده آنچه در این مقاله می آید نگاهی به تصویرشناسی در ادبیات تطبیقی است. نگارنده، پس از مقدمه ای کوتاه از سابقه تصویرشناسی در فرانسه، به تعریف و انواع آن می پردازد. تصویرشناسی یکی از مباحث مهم و ریشه ای در ادبیات تطبیقی است چرا که بنای ادبیات تطبیقی در فرانسه بر آن نهاده شده است و تاثیر و تاثر که آغاز نگاه فرانسوی ها به ادبیات خارجی است در گرو شناخت تصویری از دیگری است. قسمت مهمی از این شناخت متعلق به فرهنگ « ناظر » است که چگونه به تصویر دیگری می نگرد و در این نگاه، فرهنگی را که در آن زیسته است، دخیل می کند. در این راستا به معرفی تصویرهای اگزوتیک و کلیشه هایی که در ادبیات از خلال نگاه دیگری به وجود آمده است، پرداخته خواهد شد و در پایان با بررسی چند سفرنامه، به پژوهش در سفرنامه ها در حوزه ادبیات تطبیقی اشاره می شود. با این بررسی و بیان مثال درصدد هستیم که به بدفهمی هایی که از این موضوع در حوزه پژوهش در ایران شده است، توجه کنیم و با تحلیل و نقد مثال ها بر این امر تاکید می کنیم که هر پژوهشی که در آن مقایسه تصویر صورت بگیرد در حوزه ادبیات تطبیقی نمی گنجد.
بررسی اقتباس هملت در انیمیشن سیمپسونها
دوره 1، شماره 2، اسفند 1400، صفحه 145-172
https://doi.org/10.22077/islah.2022.4992.1076
بتول موسوی، لاله آتشی
چکیده چکیده
این پژوهش در پی یافتن تغییراتی است که انیمیشن سیمپسونها به مثابۀ رسانهای متفاوت با ادبیات، در نمایشنامۀ هملت، اثر شکسپیر ایجاد میکند. در یکی از قسمتهای سیمپسون ها، مجموعۀ تلویزیونی که از محبوبیت جهانی برخوردار است، اقتباسی کوتاه از هملت ارائه میشود. در این مقاله این مجموعه را بررسی میکنیم تا دریابیم این رسانه چگونه از هملت برای هجو زندگی آمریکایی بهره میگیرد. این پژوهش گذار ادبیات نخبهپسند به فرهنگ عامهپسند را بررسی میکند و سرشتی بینارشتهای دارد چون ارتباط ادبیات و رسانه را میکاود. ابتدا سنتهای ژانریِ سریال سیمپسونها و پیشینۀ شخصیتهایش شرح داده خواهد شد و سپس پرسشهایی که لیندا هاچن در اقتباسپژوهی طرح میکند مورد بررسی قرار خواهند گرفت. این پژوهش نشان میدهد که اقتباس هملت در انیمیشن سیمپسون ها، از یک سو فرهنگ نخبهگرا و ادبیات "فاخر" را ریشخند میکند و از سوی دیگر کلیشهی خانوادهی هستهای امریکایی را با طنزی اغراقآمیز هجو مینماید. فرهنگپژوهان در ایلات متحده سیمپسونها را از منظر ایدئولوژیک نقد کردهاند اما در ایران، انیمیشنها کمتر مورد مطالعۀ نقادانه قرار گرفتهاند. این مقاله نشان میدهد که سیمپسونها چگونه با اقتباس دولایه نسبت به فرهنگ فاخر واکنش نشان دادهاند.
تحلیل بینامتنی دیگربودگی در روایت ملکوتِ صادقی و «میان حفرههای خالی» اسماعیلی براساس نظریۀ باختین
دوره 3، شماره 2، بهمن 1402، صفحه 149-172
https://doi.org/10.22077/islah.2023.6361.1276
مجید هوشنگی، سپیده یگانه
چکیده در مطالعات میان رشته ای، گفت وگوی میان موضوعات فلسفی با متون ادبی، از اهمیت بالایی برخوردار است. به همین منظور بررسی نظام اندیشگانی باختین در حوزۀ انسانشناسی فلسفی و نظریۀ «دیگربودگی» و تفسیر متون ادبی با این دیدگاه از موضوعات مهمی است که بر لزوم اجتناب از نظام دوقطبی و امتناع شناخت انسان از «خود» بدون تعامل با «دیگری» تأکید دارد. از سویی ادبیات و بهویژه رمان به واسطۀ بازنمایی جهان انسانی در متن، بستر مناسبی برای فهم این گفت وگو در فرهنگ ها و جوامع است. این پژوهش سعی دارد در تحلیلی بینامتنی، میان دو روایت ملکوت اثر بهرام صادقی و «میان حفره های خالی» از پیمان اسماعیلی، به بررسی نهاد «خود» و «دیگری» بپردازد و روابط آنان را در داستان بررسی کند. نتایج حاصل از این پژوهش خواهد گفت که این دو قطب، در هر دو داستان، علاوه بر آنکه روند صیرورت و تحول را در پیش دارد، در روایت ملکوت تا حدودی سیال است. علاوه بر آن، این نهاد در روایت ملکوت جنبۀ فردی و انتزاعی دارد؛ اما در داستان «میان حفره های خالی» بیشتر جنبۀ قومی و فرهنگی به خود میگیرد. از جهتی، بررسی ها حاکی از حضور قطبی بینابین در روایت ها است که از سویی به هر دو قطب نزدیک می شود و در عین حال، قطب مخالف را تقویت می کند.
بررسی وضعیت مهاجران افغانستانی در مجموعة کورسرخی بر اساس گفتمان دیاسپورایی
دوره 2، شماره 1، شهریور 1401، صفحه 159-183
https://doi.org/10.22077/islah.2022.5454.1110
ایوب مرادی، علی جمشیدی
چکیده نظریهپردازانی که به موضوع دیاسپورا، یکی از شاخه های تخصصی پژوهش در ادبیات تطبیقی، پرداختهاند، برای مهاجر دور از سرزمین اجدادی، سه وضعیت متفاوت در نظر گرفتهاند؛ گروه اول بر پیوند انکارناپذیر مهاجر با سرزمین مادری تأکید ورزیدهاند؛ گروه دوم اصل را بر تلاش مهاجر برای توطن در سرزمین جدید گذاشتهاند و گروه دیگری نیز مدعی سیّالبودن مفهوم وطن در مهاجران شدهاند. عالیه عطایی، ازجمله نویسندگانی که در آثارش توجه ویژهای به معضلات مهاجران افغانستانی دارد، در آخرین اثر خود، کورسرخی به این موضوع پرداخته است. از همینرو در این پژوهش که به شیوة توصیفیـ تحلیلی به نگارش درآمده، تلاش شده است تا ویژگیهای شخصیتهای مهاجر در این مجموعه، براساس سه دیدگاه یادشده، مورد بررسی قرار گیرد تا ضمن دستهبندی شرایط زندگی مهاجران بر این اساس، معضلات و مسائل موجود در میان هر گروه بررسی و تحلیل شود. نتایج نشان میدهد وجود برخی مسائل و مشکلات در افغانستان و نابسامانی سیاسیِ تقریباً دائمی این سرزمین باعث شده است تعداد کمی از مهاجران، تمایل به بازگشت به سرزمین مادری داشته باشند. در نقطة مقابل، طیف گستردهای از مهاجران قرار دارند که به طور کامل از سرزمین اجدادی دل بریدهاند و مایل به توطن در سرزمین جدید هستند. گذشته از این دو طیف، گروهی نیز هستند که دچار سرگردانی دائمی میان سرزمین اصلی و وطن جدیداند و این سرگردانی دائمی باعث آسیبهای جدّی بر روان آنان شده است. همچنین در کورسرخی به وضعیت جدیدی اشاره شده است که در این مقاله از آن با عنوان «هویت مرزی» یاد میشود؛ وضعیتی که طی آن مهاجر با توجه به شرایط، آگاهانه برمیگزیند که در چه مواقعی افغانستانی قلمداد شود و در چه شرایطی ایرانی به شمار آید.
جان راولینز و اقتباس ایدئولوژیک از شرق: مطالعه موردی فیلم هزارویک شب
دوره 3، شماره 1، شهریور 1402، صفحه 163-182
https://doi.org/10.22077/islah.2023.6135.1234
روح الله نعمت الهی
چکیده مطالعات بینارشتهای از اهمیت بالایی برخوردار است؛ زیرا بسیاری از رشتهها را به هم وصل میکند. مطالعات بینارشتهای که بخشی از پژوهشهای ادبیات تطبیقی است، پلی ارتباطی بین رشتههای علوم انسانی و هنری ایجاد میکند که بازآفرینی در شکل فیلم در این حوزه میگنجد که بین سینما و ادبیات ارتباط و نزدیکی برقرار میکند. گسترۀ مقالۀ پیش رو، بررسیِ تفسیر خاصِ جان راولینز از کتاب هزار و یک شب در شکل بازآفرینی آن در فیلم هزار و یک شب (1942) است. این فیلم که به پیروی از کتاب هزار و یک شب، هزار و یک شب نام دارد، از هزار و یک شب فاصله گرفته و آن را تحریف کرده است. این تحریف و تغییر در ذات اقتباس است؛ چراکه راولینز نمیخواهد به طور کامل به داستان وفادار بماند و عملاً وفاداری را فدای تخیل خود میکند. از آنجاکه کارگردان فیلم، کارگردانی غربی است که به بازنمایی شرق میپردازد، این سؤال مطرح است که آیا این تغییر، ایدئولوژیک است و باید فیلم در حوزۀ شرقشناسی بررسی شود؟ آیا وی شرق را تحریف کرده است؟ نتایج تحقیق نشان میدهد راولینز شخصیت شهرزاد را به کلی تغییر داده است و وی را زنی رقاصه معرفی میکند که برای اعراب میرقصد و آنان را مسحور رقص خویش میکند. ممکن است این طور استنباط شود که راولینز شرق را تحریف کرده و تصاویر کلیشهای و منفی ارایه کرده است و اقتباس او تصاویری خودکامه، قانونگریز، احساسی، خرافی، شهوانی و قدرتطلب از شرقیان را به تصویر کشیده است.
تحلیل بریقای امپرسیونیستیـ اگزیستانسیالیستی در داستان کوتاه «ایستگاه» از طاهره علوی و دو داستانک «الوحید» و «تقابل» از عبدالحمید الغرباوی
دوره 2، شماره 2، اسفند 1401، صفحه 167-190
https://doi.org/10.22077/islah.2023.5672.1152
نرجس توحیدی فر، رضا ناظمیان
چکیده امپرسیونیسم و اگزیستانسیالیسم هر دو از مکتبهایی هستند که انسان و وجود داشتن او را مرکز مدار هستی میدانند. پژوهش حاضر در پی آن است تا به این پرسش پاسخ گوید که چرا و چگونه علوی در اثر خود، «ایستگاه» و الغرباوی در آثارش «الوحید» و «تقابل» از ترکیب امپرسیونیستی اگزیستانسالیستی بهره گرفتهاند. اهمیت پژوهش نیز در آن است که به بررسی یک شکاف نقدی میپردازد. به نظر میرسد نقدهای میانرشتهای به شکل جامعتری میتوانند به کشف متن نائل آیند و لذا پژوهش حاضر نیز تلاش دارد با ترکیب دو مکتب امپرسیونیسم و اگزیستانسیالیسم، شکل جدیدی از خوانش متن را تبیین کند. به این منظور سه متن کوتاه و خیلی کوتاه انتخاب شدهاند که یکی از ادبیات معاصر فارسی و دو متن دیگر از ادبیات معاصر عربی است و ضمن تحلیل ویژگیهای امپرسیونیستی آنها، به تحلیل بریقای امپرسیونیستی اگزیستانسیالیستی در این نوشتهها پرداخته میشود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که علوی و الغرباوی درصدد بیان تنهایی و پوچی انسان معاصرند؛ اگرچه علوی بیشتر تمایل دارد این تنهایی را با نقد جنسیتی همراه سازد؛ اما هر دو نویسنده به منظور تلفیق یک لحظۀ شهودی و درک احساس پوچی فلسفی، به خوبی توانستهاند از دو مکتب امپرسیونیسم و اگزیستانسیالیسم بهره گیرند.
Negotiating Hybrid Identities in Diasporic “Translation Sites” of Pirzad’s a A Day before Easter
دوره 6، شماره 1، فروردین 1405، صفحه 167-184
https://doi.org/10.22077/islah.2025.8230.1528
Fatemeh Zand، Elham Rajab Dorri
چکیده Pirzad's novel A Day Before before Easter, delves into the evolving identity of Iranian Armenians, highlighting their diasporic and transnational identities, despite acknowledging historical roots. Based on the ideas of “hybridity” and “translation sites” as the framework, this study explores at how translation sites as symbolic spaces influenced the development of multiple and hybrid identities of Armenian and Muslim characters as well as the possibility of linguistic and cultural interactions between them. Three distinct translation sites, the church, the school, and the graveyard, were identified in this study. These sites revealed how the characters' identities were developed based on their interactions with Muslim Iranians, affecting their language, religion, and society. The school functioned as zones of connection and communication between Muslims and Armenians where some Armenians display hybrid, multiplied identities while the church functioned as a site of “counter-translation,” where Armenians maintained a solidified and diasporic identity, enclosed by their religious and ethnic boundaries. The study suggests that identity conflicts at the translation sites in the story created a space for negotiation, fostering reconciliation and the blending of national and Armenian heritages among the characters.
بازنمایی سکوت بیننسلی زنان در ادبیات جنایی معاصر ایران: مطالعۀ موردی رمانهای جمجمۀ جوان و جنایت جردن
دوره 6، شماره 2، آبان 1405، صفحه 167-196
https://doi.org/10.22077/islah.2026.9813.1695
رضا ستاری، فرحناز قاسمی نیا
چکیده در این پژوهش، بازنمایی «سکوت بیننسلی زنان» در بستر ادبیات جنایی معاصر ایران تحلیل شده است؛ سکوتی که بهمنزلۀ کنشی نمادین، تجلی تداوم زخم روانی جمعی و سازوکاری فرهنگی برای حفظ بقا تلقی میشود. بر بنیاد نظریۀ تروما و حافظۀ بیننسلی، با تمرکز بر آرای کروث، هیرش و لاکاپرا، سکوت نه بهمنزلۀ فقدان گفتار، بلکه صورتی پیچیده از روایت درد و بازپویش حافظۀ خاموش دانسته شده است. هدف پژوهش، واکاوی فرایندهایی بوده است که ازطریق حافظه و انتقال زخم، هویت زن را در تقابل با ساختارهای قدرت و ناموس فرهنگی بازتعریف میکنند. در چارچوب روش توصیفی ـ تحلیلی و با رویکردی میانرشتهای، پیوند ادبیات جنایی و روانشناسی آسیب در افق فمینیستی و بیننسلی بررسی شده است. یافتهها نشان میدهد سکوت در متون رمان، پایان روایت نیست؛ بلکه بستری است برای بازتولید ناگفتهها و ترمیم حافظۀ آسیبدیده؛ زبانی نامرئی که همچون ابزاری برای مقاومت و درمان تدریجی هویت جمعی عمل میکند. نتیجۀ پژوهش آن است که تروما در پیوند با سکوت و انتقال بیننسلی، امکان تجدید گفتار زنانه و بازسازی سوژگی گسسته را فراهم میکند؛ گفتاری که بهجای ختم روایت، مجال تکرار ناگفته را پدید میآورد.
ترجمه امپریالیستی و شرق شناسانه سر ریچارد فرنسیس برتون از هزار و یک شب
دوره 4، شماره 2، آبان 1403، صفحه 183-202
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7399.1419
روح الله نعمت الهی، مسعود شریفی فر، فرشید نجار همایونفر
چکیده یکی از حوزههای ادبیات تطبیقی مطالعات بینرشتهای است. شرقشناسی اساساً ماهیتی بینرشتهای دارد که حوزههای زیادی را قرین و قریب هم کرده است. این مقاله به بررسی شرقشناسانۀ ترجمة سر ریچارد برتون از هزارویک شب میپردازد. مسئلة اصلی تحقیقِ پیشِرو این است که علت توجه سر ریچارد برتون به هزارویک شب چه بود و چرا سر ریچارد برتون هزارویک شب را ترجمه کرد؟ هدف مقاله این است که نشان دهد ترجمة سر ریچارد برتون از هزارویک شب ترجمهای امپریالیستی است و ترجمۀ وی برای مقاصد امپریالیستی انجام گرفته است. روش تحقیق این مقاله توصیفی، تحلیلی و کتابخانهای است و چهارچوب نظری مقاله برمبنای نظریات شرقشناسانۀ ادوارد سعید قرار است. نتایج این مقاله نشان داد برتون در ترجمۀ هزارویک شب دخل و تصرف کرده و آن را با توجه به سیاق و نگرش غربی خویش نگاشته است؛ از اینرو خود را بهعنوان نمایندۀ غرب، متمدن و شرق را دون پنداشته است و ترجمه را به منظور تدقیق در احوال و حالات شرق انجام داده است. این تحقیق نشان داد ترجمة هزارویکشب آیینة تمامنمای نگرشهای شرقشناسانه و تعصبات امپریالیستی برتون است و او ترجمه را به عنوان سلاحی برای شلیک به شرق به کار میبرد و شرق را با قلم خویش، ذاتگرایانه جغرافیای احساس، شهوات و فحشا، به جهان معرفی میکند.
ضرورتی برای آغاز مطالعات زندگی نگاری در ایران؛ نظریة «زندگی نگاری»، گامی به سوی عرصه ای بین رشته ای در تحقیقات علوم انسانی
دوره 5، شماره 2، شهریور 1404، صفحه 401-434
https://doi.org/10.22077/islah.2025.8664.1576
محبوبه شمشمیرگرها
چکیده زندگی نگاری، از اواخر قرن بیستم میلادی به نحوی روزافزون در مراکز علمی و پژوهشی، نهضتی عظیم و میان رشته ای به پا کرده و خصوصا در زمینه های مختلف دانش های نوین، خصوصا علوم انسانی و اجتماعی، در شاخه هایی نظیر مطالعات زنان و جنسیت، فرهنگی، استعماری و پسااستعمارگرایی، مورد توجه انتقادی قرار گرفته است. اما در ایران، با وجود دیرینگی سنت ثبت روایت های زندگی، نه تنها خبری از شکل گیری مطالعات زندگی نگاری نیست، بلکه حتی ضرورت و مفاهیم اساسی آن چندان درک نشده است. با هدف بازشناخت این مفهوم در هویتی مستقل، تأکید بر ضرورت آغاز این مطالعات و ارائه چشم اندازی از آن در ایران، این مقاله در طرح ایدة زندگی نگاری و زندگی نویسی و ترسیم کلیات آن به نگارش درآمده تا با استفاده از روش کتابخانه ای و برخی کتاب ها و مقالات روزِ دنیا با ملاحظات بومی، توصیفی از اصلی ترین چارچوب های نظری این عرصه را در ساده ترین و کوتاه ترین صورت ممکن ارائه دهد. «زندگی نگاری» در برابر اصطلاحِ life writing درنظر گرفته شده تا به منزلة چتری فراگیر، همة آثاری را در بر گیرد که به نحوی، حاوی روایتی واقع گرایانه از زندگی بشر در انواع قالب ها و رسانه های نوشتاری، دیداری، شنیداری و ترکیبی باشد. در عرصة فراخِ «زندگی نگاره ها»، «زندگی نوشت»ها به طور خاص، طیف وسیعی از مکتوبات در شرح زندگی یا بخش هایی از آن را شامل می شود، که به طور روزافزون، گسترده، متنوع، دموکراتیک، بین رشته ای و انتقادی پیش می رود. اهمیت این مقاله، در گشایش دریچه ای نو برای بازشناخت این قلمرو، در کنار دو قلمروِ روایی تاریخ و ادبیات، و گوشزدِ ضرورت رویکرد تحلیلی و انتقادی به آن است.
تحلیل گفتمان تطبیقی دفاع مهدی اخوان ثالث از سبک شعری نیما یوشیج
دوره 5، شماره 1، فروردین 1404، صفحه 133-155
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7816.1471
کلثوم میری اصل
چکیده هدف از این مقاله این است که نشان دهد چگونه اخوانثالث-بزرگترین مدافع شعر نیمایی-توانست شعر نیمایی را به عنوان شعر و هنجار برتر در مقابل جریان های شعری رقیب و گاه متضاد دورهی خود معرفی کند. رویکرد ما در این مقاله بر اساس تحلیل گفتمان از منظر لاکلاو و موفه است. تحقیق در باب چگونگی شکل گیری گفتمان های ادبی به ما در بررسی تأثیر مؤلفه های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی در شکل گیری و پذیرش ادبی کمک خواهد کرد. این رویکرد ضمن عمیق تر کردن درک ما از آثار ادبی، اهمیت تحقیقات بین رشتهای را برای فهم عمیقتری از زمینههای اجتماعی و سیاسی مؤثر بر متون ادبی نشان میدهد. نتایج نشان میدهد اخوان با احاطه و علم کافی نسبت به شعر فارسی و گرایش به ادبیات متعهد اجتماعی، با بیان ایرادات ساختاری (زیباییشناسی) و محتوایی دیگر گفتمان های شعری به ساختارشکنی و طرد آنان پرداخت و با معرفی شیوه نیما به عنوان رویکردی اسطورهای و فارغ از ایرادات و نقصان های آن، در جهت اقناع مخالفان نیما کوشید و وجه تمایز و برتری شیوهی شعری نیما را از سایر جریان های شعری نشان داد. عدم گسست اخوان از شعر و تفکر کلاسیک و سعی در انطباق ریشه و بنمایههای فکری و صوری بدعت های نیما با اسلوب شعر کلاسیک راز توفیق وی در آشتی دادن بین تفکر سنتی و مدرن در جهان شعر است.
تحلیل تطبیقی مفهوم سازگاری در جستارهای دیوید هیوم و رسالۀ دربارۀ انسانِ آلکساندر پوپ
دوره 4، شماره 1، خرداد 1403، صفحه 139-156
https://doi.org/10.22077/islah.2024.7542.1438
مریم سلطان بیاد، زهره رامین، هارمیک بدلی ملکونیانس
چکیده کشف انگیزههای رفتارهای انسان به موضوعی بحثبرانگیز در میان فلاسفۀ قرون هفدهم و هجدهم تبدیل شده بود. درحالیکه حامیان اختیارگرایی معتقد بودند که اعمال انسان از یک ارادۀ درونی ناشی میشود، جبرگرایان از سوی دیگر معتقد بودند که اعمال انسان معلول علل بیرونی است که اصولاٌ خارج از ارادۀ فردی هستند. دیوید هیوم راه حل میانهای را برای این اختلافِ بین فلاسفه یافت و آن را «کنش میانه» نامید. این مطالعۀ تطبیقی با هدف کشف مفهوم و آثار کنش میانۀ دیوید هیوم در کارهای الکساندر پوپ انجام شده است. برای دستیابی به این هدف، نظرات هیوم که در فصل هشتم کتاب تحقیقی در مورد درک انسانی، با عنوان «آزادی و ضرورت» بیان شده است، مورد بررسی قرار گرفته و با دیدگاههای پوپ در رسالۀ دربارۀ انسان، تطبیق داده شده است. با روش تطبیقی میتوان استدلال کرد و نتیجه گرفت که افکار هیوم در آثار پوپ تأثیر گذاشته است و هر دو متفکر، غرایز انسانی را بهعنوان انگیزۀ واقعی در پسِ اعمال انسان پذیرفتهاند. از طریق یک تحلیل بینامتنی، همچنین میتوان نتیجه گرفت که این یا تأثیر مستقیم افکار هیوم بر پوپ بوده است و یا اینکه هردو شخصیت تحت تأثیر جریانهای فکری قرن هجدهم، ازجمله جریان روشنفکری و سکولاریزم بودهاند.
جرم شرکتی در آیینه ادبیات کارگری: تحلیل گفتمان رمان زنی با کفشهای مردانه
دوره 5، شماره 2، شهریور 1404، صفحه 141-174
https://doi.org/10.22077/islah.2025.8581.1563
حمیدرضا دانش ناری، ابوالفضل شرافتی
چکیده ادبیات کارگری به توصیف، بررسی و بازتاب مشکلات و شرایط سخت زندگی کارگران میپردازد. روایتهای کارگری، صدای عدالتطلبی و استثمارستیزی کارگرانی است که بزهدیدۀ نظام سرمایهداری واقع میشوند. ادبیات کارگری و جرمشناسی انتقادی با نقد نظام سرمایهداری و توجه به کارگران بهمثابۀ گروههای آسیبپذیر در جامعه، ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. رمان زنی با کفشهای مردانه، یکی از آثار مهم ادبیات کارگری در ایران به حساب میآید که چالشهای زندگی کارگران در محیط کار را نمایان میکند. این پژوهش با استفاده از روش تحلیل گفتمان لاکلا و موفه، تلاش میکند تا به خوانشی عمیقتر از روایتهای کارگری دست یابد و با تمرکز بر جرایم شرکتی علیه کارگران، نابرابریهای اجتماعی را به تصویر کشد. همچنین، با بررسی گفتمان «کارگران/ قشر فرودست» و گفتمان «مدیران/ قشر فرادست»، چگونگی هژمونی گفتمان مدیران، ارزیابی و نقش عوامل مهم در نادیدهگرفتن حقوق انسانی کارگران تحلیل میشود. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که شرکتهای تجاری برای کسب سود، ممکن است به هر روشی متوسل شوند. در چنین فضایی، کارگران مورد استثمار و خشونت شرکتی قرار میگیرند و حقوق انسانی آنها نقض میشود. رمان زنی با کفشهای مردانه، نشان میدهد که چگونه جرایم شرکتی و رفتارهای آسیبزای سرمایهداران، مورد چشمپوشی قرار میگیرد و کارگران، بزهدیدۀ نابرابریهای ساختاری واقع میشوند.
بررسی تطبیقی مختصات مکتب رئالیسم سوسیالیستی در رمانهای روسی و فارسی (مطالعه موردی: رمانهای مادر، چگونه فولاد آبدیده شد؟، همسایهها، و چشمهایش)
دوره 1، شماره 1، شهریور 1400، صفحه 157-181
https://doi.org/10.22077/islah.2021.4428.1039
الهام فرزام، مسعود روحانی، فرزاد بالو، احمد غنی پور ملکشاه
چکیده آثاری که ذیل مکتب رئالیسم سوسیالیتی در روسیه و ایران نوشته شده اند، هم به سبب تفاوت زبان و هم از نظر برخورد تاریخی در ادبیات دو کشور، قابلیت بررسی و تطبیقی را دارند. در این مقاله می کوشیم تا با روش تطبیقی، با محوریت شاخۀ فرانسوی آن و با بهره گیری از ابزار کتابخانه ای، به بحث تأثیر رئالیسم سوسیالیستی روسیه بر ادبیات ایران با تأمّل بر چهار رمان معروف ادبیات روسی و فارسی؛ یعنی رمان های مادر از ماکسیم گورکی، چگونه فولاد آبدیده شد؟ از استراوسکی، همسایه ها از احمد محمود و چشمهایش از بزرگ علوی بپردازیم. بر اساس نتایج این پژوهش، مهمترین مؤلفه های مکتب رئالیسم سوسیالیستی در دو رمان ایرانی عبارتاند از: توجّه به توده و خیزش طبقۀ فرودست، حزبی نویسی، تیپ آفرینی و دگردیسی شخصیت های رمان و دین گریزی؛ مؤلفه هایی که تا پیش از ظهور حزب توده و آشنایی نویسندگان ایرانی با افکار چپ، در رمان های فارسی وجود و نمود ندارد.
