دانشگاه بیرجند مطالعات بین رشته ای ادبیات، هنر و علوم انسانی 2783-2759 5 2 2025 08 23 "Anecdote" and the interdisciplinary nature of new historyism from the point of view of Greenblatt and Gallaghar «حکایت» و ماهیت بین‎رشته ای تاریخ‎ گرایی نو از دیدگاه گرین بلت و گالاگر 59 84 3381 10.22077/islah.2025.7893.1482 FA محمدکاظم نظری قره چماق دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران 0000-0002-6986-7062 ابراهیم محمدی دانشیار زبان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران ( نویسنده مسئول) 0000-0003-1801-5713 علی رضا انوشیروانی استاد ادبیات تطبیقی، گروه زبان های خارجی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0002-7958-9289 علی اکبر سام خانیانی دانشیار زبان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران 0000-0002-3771-6761 Journal Article 2024 05 12 New Historicism in literary studies means adopting a post-structuralist approach in reading the text. This approach, which is based on postmodernist ideas, has a completely interdisciplinary nature. This research aims to investigate and scientifically explain its interdisciplinary nature with a descriptive-analytical method. In order to achieve this and of course to dwell more on a precise and narrow point, in this essay, we will try to recognize and identify one of the key terms of this approach, namely " Anecdote ", as limited to and based on the article " Counterhistory And The Anecdote " by Steven Greenblatt and Catherine Gallagher. The use of anecdote, in addition to revealing one of the interdisciplinary aspects of this approach, also clearly shows its type of textualism: unlike New Criticism, this approach, does not focus on a specific text. New Historicism sees and reads a literary text with marginal texts, i.e. anecdotes. This method makes reading the text more satisfying, satisfaction arising from a different and more complete reading compared to other approaches and methods in criticism. The story, which has an counterhistorical nature, can come from the critic's own memories of life or from marginal texts, literary or non-literary, written or non-written. New Historicists use anecdotes to destroy the sequence and course of thought of the macro-narrative and to question what the macro-narrative considers reality. In this way, they create a new narrative and reveal a different reality. تاریخگرایی نو در مطالعات ادبی، یعنی پیش‌گرفتن رویکردی پساساختارگرا در خوانش متن. این رویکرد که مبتنی است بر اندیشه‌های پست‌مدرنیستی، ماهیتی کاملاً بینارشته‌ای دارد. هدف این پژوهش بررسی و تبیین روشمند و علمی ماهیت بینارشته‌ای آن با روشی توصیفی- تحلیلی است. برای دست‌یافتن به این خواسته و البته به منظور درنگ بیشتر در نکته‌ای دقیق و باریک، در این جستار کار به شناختن و شناساندن یکی از اصطلاحات کلیدی این رویکرد، یعنی «حکایت» بر اساس مقاله «ضدتاریخ و حکایت» نوشته استیون گرین‌بلت و کاترین گالاگر محدود شده است. استفاده از حکایت، افزون بر آن‌که یکی از وجوه بینارشته‌ای این رویکرد را آشکار می‌کند، نوع متن‌گرایی آن را نیز به‌روشنی نشان می‌دهد: این رویکرد، بر خلاف نقد نو بر یک متن خاص تمرکز نمی‌کند؛ تاریخگرایی نو متن ادبی را با متون حاشیه‌ای، یعنی حکایت می‌بیند و می‌خواند. این روش باعث می‌شود خوانش متن با احساس رضایتمندی بیشتری همراه شود؛ رضایتمندیِ برآمده از خوانشی متفاوت و کامل‌تر در سنجش با دیگر رویکردها و روش‌های نقد. حکایت که ماهیتی ضدتاریخی دارد، می‌تواند از خاطرات زندگی خود منتقد و یا از متون حاشیه‌ای‌، چه ادبی، چه غیر ادبی؛ خواه مکتوب، خواه غیر مکتوب برآید. تاریخگرایان نو حکایت‌ را به کار می‌گیرند تا توالی و سیر اندیشه‌ی کلان‌روایت را تخریب کنند و آنچه را کلان‌روایت، واقعیت می‌داند، زیر سؤال ببرند. آن‌ها اینگونه، روایتی نو برمی‌سازند و واقعیتی دیگرگونه آشکار می‌کنند. https://islah.birjand.ac.ir/article_3381_6e16656a6ee1de7232164767ccfa7920.pdf