آشوری، داریوش (1363). «نگاهی به دگردیسی زبان فارسی» در مسائل نثر فارسی؛ مجموعۀ سخنرانی‌های اولین سمینار نگارش فارسی، 18-15 آبان 1361. تهران: مرکز نشر دانشگاهی. صص 68-57.
آشوری، داریوش (1386). زبان باز: پژوهشی دربارۀ زبان و مدرنیت. تهران: مرکز.
ابوالقاسمی، محسن (1375). زبان فارسی و سرگذشت آن. تهران: هیرمند.
امجد، حمید (1378). تیاتر در ایران. تهران: تیلا.
بالایی، کریستوف (1377). پیدایش رمان فارسی. ترجمة ‌مهوش ‌‌‌قویمی و نسرین‌‌دخت خطاط. تهران: معین و انجمن ایران‌‌شناسی فرانسه در ایران. 
بهار، محمدتقی (1349). سبک‌‌شناسی. جلد سوم. تهران: کتاب‌های پرستو.
بهار، محمدتقی (1381). سبک‌‌شناسی یا تاریخ تطور نثر فارسی برای تدریس در دانشکده و دورۀ دکترای ادبیات. جلد سوم، چاپ دوم. تهران: زوار.
پاینده، حسین (1389). داستان کوتاه در ایران: داستان‌های رئالیستی و ناتورالیستی. تهران: نیلوفر.
پاینده، حسین (1389). داستان کوتاه در ایران: داستان‌های مدرن. تهران: نیلوفر.
پاینده، حسین (1390). گفتمان نقد: مقالاتی در نقد ادبی. ویراست دوم. تهران: نیلوفر.
پاینده، حسین (1396). «ادبیات داستانی ذهنیت‌مبنا.» سینما و ادبیات. سال چهاردهم، شمارۀ 62. صص 146ـ144.
پروین، ناصرالدین (1379). تاریخ روزنامه‌نگاری ایرانیان و دیگر پارسی‌نویسان. جلد دوم (بحران آزادی). تهران: .
تلطف، کامران (1394). سیاست نوشتار: پژوهشی در شعر و داستان معاصر. ترجمة مهرک ‌‌کمالی. تهران: نامک.
جعفری، مسعود (1382). «نثر رمانتیک فارسی در عصر مشروطه.» هنر. شمارۀ 58. صص 33ـ17.
جعفری، مسعود (1386). سیر رمانتیسم در ایران: از مشروطه تا نیما. تهران: مرکز.
جمالزاده، محمدعلی (1299). «فارسی شکر است.» روزنامۀ کاوه. سال دوم، دورۀ جدید، شمارۀ 1. پنجم شهریورماه 1290 یزدگردی [1299ش]. ص 8.
جمالزاده، محمدعلی (1320). یکی بود و یکی نبود. تهران: بنگاه پروین. 
دولت‌آبادی، عزیز (1333). تاریخ تحول نثر فارسی معاصر. تبریز: چاپ فرهنگ.
رحیمیان، هرمز (1387). ادوار نثر فارسی: از مشروطیت تا انقلاب اسلامی. تهران: سمت.
سپانلو، محمدعلی (1374). نویسندگان پیشرو ایران از مشروطیت تا 1350. تهران: آگاه.
سپهران، کامران (1381). ردّ پای تزلزل: رمان تاریخی ایران 1320ـ1300. تهران: شیرازه.
شمیسا، سیروس (1387). سبک‌شناسی نثر. چاپ دوازدهم. تهران: میترا.
صادقی، رضا (1372). «تجربه‌های زبان فارسی در علم» در مجموعه‌مقالات سمینار زبان فارسی و زبان علم. زیر نظر  علی کافی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی. صص 129-72.
صفا، ذبیح‌الله (1338). مختصری در تاریخ تحول نظم و نثر پارسی. تهران: دانشگاه تهران.
صنعتی، محمد (1388). «گفت‌وگو دربارة روشنفکری دهة چهل.» بخارا. ش 71. صص260ـ227.
طباطبایی، سیدجواد (1380). تأملی دربارۀ ایران. جلد اول (دیباچه‌ای بر نظریۀ انحطاط ایران). تهران: نگاه معاصر.
غلامرضایی، محمد (1394). سبک‌شناسی نثر پارسی. تهران: سمت.
فاضلی، نعمت‌الله (1396). ابعاد سیاسی فرهنگ در ایران: انسان‌شناسی، سیاست و جامعه در قرن بیستم. ترجمۀ  وحید شوکتی آمقانی. تهران: سبزان.
قانون‌پرور، محمدرضا (1393). در آینة ایرانی. ترجمة مهدی محمدزاده. تهران: نیسا.
قبادی، حسینعلی (1383). بنیادهای نثر معاصر فارسی. تهران: پژوهشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی جهاد دانشگاهی.
کامشاد، حسن (1384). پایه‌‌گذاران نثر جدید فارسی. تهران: نشر نی.
کرون، پاتریشیا (1395). جامعه‌های ماقبل صنعتی: کالبدشکافی جهان پیشامدرن، ترجمۀ مسعود جعفری، تهران: ماهی. 
کهن، گوئل (1360). تاریخ سانسور در مطبوعات ایران. جلد اول (از 1253 هـ. ق. تا صدور فرمان مشروطیت). تهران: آگاه.
مرادی‌نژاد، حسین؛ پژوم ‌شریعتی، پرویز (1352). نقش و اثر تحصیل‌کردگان خارج از کشور در جامعۀ ایران. تهران: مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات اجتماعی.
میرسپاسی، علی (1392). تأملی در مدرنیتۀ ایرانی. چاپ دوم. تهران: ثالث.
میرعابدینی، حسن (1387). صد سال داستان‌نویسی ایران. جلد اول و دوم، چاپ پنجم. تهران: چشمه. 
ناتل خانلری، پرویز (1326). «نثر فارسی در دورۀ اخیر.» نخستین کنگرۀ کانون نویسندگان ایران. تهران: چاپخانۀ رنگین. صص 175ـ128.
Yarshater, E. (1960). “Persian Letters in the Last Fifty Years.” Middle Eastern Affairs. 9(22).
https://doi.org/10.1111/j.1478-1913.1968.tb02720.x