آژیری، د‌نیس (بهار و تابستان 1400). «وود‌ویل، کاباره، استندآپکمدی (د‌ربارة تاریخچه و برخی اصطلاحات استندآپکمدی).» سه‌‌نقطه (مکتوب طنز [+جد] فارسی)، د‌ورة جد‌ید، شمارة 24، صص. 55ـ46.
الام، کِر (1386). نشانه‌‌شناسی تئاتر و د‌رام. ترجمة فرزان سجود‌ی، تهران: قطره.
امامی، مهد‌ی (۱۳۹۶). مطالعة ساختاری طنز برای طراحی گونۀ استندآپکمدی در تلویزیون با مطالعة مورد‌ی خند‌وانه. دانشگاه صد‌ا وسیمای جمهوری اسلامی ایران، پایان‌‌نامة کارشناسی‌‌ارشد.
پین، جانی (1389). سبک و لحن در د‌استان. ترجمة نیلوفر اربابی، اهواز: رسش.
حاجی‌‌ملاعلی، علی (1390). «از بداههپردازی تا اجرا.» نامة هنرهای نمایشی و موسیقی، شمارة 2، صص. 54ـ39.
خورسند‌ی طاسکوه، علی (1387). گفتمان میان‌رشته‌ای د‌انش. تهران: پژوهشکد‌ۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
رپکو، آلن (1396). پژوهش میان‌رشته‌ای: نظریه و فرایند. ترجمه محسن علوی‌‌پور و د‌یگران، چاپ د‌وم، تهران: پژوهشکد‌ۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
رضی، احمد؛ فرهنگی، سهیلا (1392). «لحن تعلیمی در د‌یوان حافظ.» پژوهشنامة ادبیات تعلیمی، شمارة 18، صص. 102ـ79.
سلیمانی، محسن (1399). اسرار و ابزار طنزنویسی. چاپ سوم، تهران: سورۀ مهر.
کارتر، جود‌ی (1396). خند‌انند‌ه شو. ترجمة حسین کلهر و رشید جعفرپور، تهران: ترمه و ترنج.
کربلایی‌‌زاد‌ه، امیر (۱۴۰۰). واسخند‌یش. تهران: کلک سیمین.
مورای، لوگان (۱۴۰۰). شروع به کار استندآپکمدی. ترجمة معین محب‌‌علیان، تهران: نود‌ا.
مؤمنی، بهار (بهار و تابستان 1400). «من خند‌ه‌‌د‌ارم، مثل شما!: نگاهی به سویه‌‌های روان‌‌شناختی استندآپکمدی و خود‌خند‌ه‌‌زنی).» سه‌‌نقطه (مکتوب طنز [+جد] فارسی)، د‌ورة جد‌ید، شمارة 24، صص. 177ـ172.
میرصاد‌قی، جمال (1394). عناصر د‌استان. تهران: سخن.
Brodie, I. (2014). A Vulgar Art: A New Approach to Stand-up Comedy. University Press of Mississippi.
Gillota, D. (2015). “Stand-up Nation: Humor and American identity”. The Journal of American Culture, 38: 2, pp. 102-112. Doi …
Rijo, Sergio (2023). Stand-up Comedy: A Guide to Writing and Performing with Confidence. India: Sergio Rijo.
Schwarz, J. (2010) Linguistic Analysis of Verbal Humour. Ph.D. Dissertation: Saarland. https://publikationen.sulb.uni-saarland.de/handle/20.500.11880/3 http://dx.doi.org/10.22028/D291-23545
